Hi, ik ben Cindy!
Het fotograferen werd mij met de paplepel ingegoten. Als kind kreeg ik de oude fotocamera van mijn vader en trokken we samen de natuur in om alles vast te leggen. Het bleef een hobby die kwam en ging.
Toen ik moeder werd, ontdekte ik een wereld binnen de fotografie die ik nog niet kende: die van de familiedocumentaire fotografie. Onbewust maakte ik in de eerste periode als moeder al dit soort foto’s van mijn kindje, gewoon met mijn telefoon. Foto’s die ik wilde bewaren als herinneringen aan hoe het is om moeder te zijn, hoe het écht is.
Ik maakte foto’s van de leuke momenten, maar ook van zijn gezichtje als hij huilde. Want ook dat wil ik me kunnen blijven herinneren. Als mijn man de foto niet maakte, probeerde ik het zelf. Selfies tijdens het voeden en met mijn slapende baby in mijn armen. Dit motiveerde me om me verder te verdiepen in dit vakgebied. Soms baalde ik ervan dat een selfie de enige manier was om een foto van mij en mijn baby te maken.
Juist daarom wil ik andere moeders de foto’s en daarmee de herinneringen geven die ik zelf zo graag wil hebben. Door mijn eigen ervaring als moeder, heb ik oog voor deze momenten. Foto’s van kleine, alledaagse momenten: hoe een babyhandje zich vastgrijpt aan je kleding of om je vinger, de chaos tijdens het verschonen, het gespetter en plezier in bad, maar ook de boze of verdrietige momenten. Want die horen er ook bij.
Als fotograaf in Limburg werk ik vooral met gezinnen met jonge kinderen. Mijn stijl kenmerkt zich door natuurlijke, spontane fotografie zonder geforceerde poses, met foto’s in heldere kleuren en zwart-wit.
Maar wie ben ik nou eigenlijk?
Ik ben Cindy. Moeder van een zoontje, in het dagelijks leven arts, en natuurlijk fotograaf. Met mijn gezin woonde ik een aantal jaar in Zuid-Duitsland, een avontuur dat we onlangs hebben ingeruild voor een nieuw hoofdstuk in Maastricht. De stad waar mijn man en ik ook allebei studeerden.
Je vindt mij het liefst buiten, met mijn camera in de hand, of gewoon thuis met mijn gezin. Ik word blij van de kleine alledaagse momenten. Een wandelingetje maken, samen zingen, dansen en lachen, die kleine plakkerige handjes die leren eten, het zien van de verwondering in de ogen van mijn zoontje als hij een duif langs ziet vliegen of de vuilniswagen door de straat rijdt. De kleine dingen die vaak ongemerkt voorbij gaan. En misschien niet verrassend: ik sta zelf ook maar al te vaak op de foto met mijn zoon. Soms mooi, soms ongepolijst, maar altijd echt. Precies zoals ik het later wil herinneren.